و بار غم همهی قُمریهای جهان را به دوش دارم،
و باران میباریـــد
نم نم
سَرم بر سینهات آرام گیرد، به خواب روم در آغوشت،
□
میدانی که چرا «تو» و «بهمن» همزاد همید!؟
شش، هفت ماهی از پست ۲۱۴ میگذرد. آن بالا را که میبینم نوشته: «فصل جدید، در راه است» پٌقی میزنم زیر خنده که روزی چه بلاهایی دوست داشتم سر اینجا در بیاورم و نشد. یعنی هنوز نشده.. کاش همتی کنم و بشود زودتر.
□
و میفرمایند که:
آنچه ندارد عوض ای هوشیار، عمر عزیز است غنیمت شمار
...
هر لب که میزنی به سیگارش
هر پُک که می زنی به سیگارت، به لباش
هر لب که می زند به سیگارش، به لبات
نفوذ کردهای در مغز استخوانم
□
و چه شیرین است گاهی
و انسان، فقط «ظالم» و «جاهل» نبود، که «ظَلوم» و «جَهول» بود وقتی شانه اش را زیر بار امانت فکند. و انسان کاش ظالم به نفسش نبود، کاش نادان به عاقبتش نبود، کاش امانت را نپذیرفته بود، و کاش انسانیت نداشت.
□ ما امانت [الهى و بار تكليف] را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه كرديم. پس، از برداشتن آن سر باز زدند و از آن هراسناك شدند و[لى] انسان آن را برداشت راستى او ستمگرى نادان بود / إنا عرضنا الأمانة علی السماوات و الأرض و الجبال فأبین أن یحملنها و أشفقن منها و حملها الإنسان إنه کان ظلوماً جهولا [احزاب/72]
و عطر همه ی گل های محمدی را، عطر فروردین را، بهار را، رها کن بر پیکرم
□
دامنت را بتِکان
مست کن عالم را از بوی محمدی ترین گل دنیا، از بوی یاس ترین یاس همه ی باغچه ها، از فروردین ترین فروردین قرن
□
دامنت را بتِکان
نه؛ دامنت را بالا بگیر و
شرمنده کن بهار را از خودِ بهار
□
و دامنت را بالا نگهدار
□□□
و سرما تا مغز استخوان نفوذ خواهد کرد
و هیزمی برای آتش زدن نخواهد ماند
□
و گرما
و گرما
و گرما
رفتنی ست
□
□
مهیا شوید
که آخر ِ زمان است؛
که آخرُالزمان است
...
[خُذ العفو و أمر بالعُرف و أعرض عن الجاهلین] [اعراف/۱۹۹]
تا به حال که به گمانم موفق نبوده ام. از این به بعد را خدا کند موفق باشم
دفترچه ی آذرماه آکنده ی از خون است؛
- باید هم باشد -
رسمش همین است
آذر است؛ غم دارد، غصه دارد، آه دارد
پاییز است؛ آذر است؛ آکنده ی از خون است
...
گوش کنید:
+ از خون جوانان وطن لاله دمیده، استاد شجریان
+ اجرای اول از خون جوانان وطن لاله دمیده، با صدای الهه
آخر این کوچه، قرار بود برسد به جنگل، به آسمان، به دریا، به ابرها، به چلچله ها، به قناری ها، به خورشید، به خودت. ای جمیل ِ محبّ جمال! ای علی کلّ شیءٍ قدیر! قرارمان این نبود... قرار نبود آخر این کوچه هم بن بست باشد...
می دانی، خدا در آیه ای فرموده: به بندگانم بگو من آمرزنده ی مهربانم «نبئ عبادی انی انا الغفور الرحیم»؛ و بلافاصله بعدش آورده: و عذاب من عذابی دردناک است! «و ان عذابی هو العذاب الالیم»...
می بینی دختر، تو هم به خدایمان رفته ای انگار؛ جوهر مهربانی ات خشک نشده، عذاب می کنی ما را.
باشد عذاب کن؛ بلکه پاک کنی گناهانم را
این روزها فکرم که کار نمی کند هیچ،
قلمم هم سنگ دل ترین دشمن دنیا شده
خیالت راحت باشد،
آب ریخته را جمع نتوان کرد
...
گاهی همه ی تلخی و بَدیِ گذشته را فراموش می کند و
باز
تو را هوس می کند
.
آدم است دیگر
+ صـــَــد
باید خوش باشد
ولی هیچ وقت به آخر نمی رسد؛
«شاه نامه»؛
خوش است ولی،
اگر آخرش برسد
.
یعنی باید باشد، اگر آخرش برسد
+ گوش کنید پسرای مشرقی سعید شهروز را به رسم قدیم
هنوز دل نواز است
که بیشتر بشنوی این صدا ها را یا نعم السمیع؛
که دوست تر بداری مرا،
یا نعم الحبیب
[ archive page ]
